20-րդ դարասկզբին Հոլիվուդում ձևավորվեց աստղային համակարգը, երբ մարդիկ գնում էին տեսնելու դերասաններին։ 1920-ականներին կանայք սկսեցին իրենց մազերը գույնը փոխել բլոնդ և դիմահարդարվել համր կինոյի աստղ Կլարա Բոուի պես: Կինոդահլիճներից դուրս տարածվում էին նրա նկարները ամսագրերում և առանձին ֆոտոքարտերի վրա: Այնուհետև շատերն իրենց մազերը սկսեցին կտրել, ինչպես Լուիզա Բրուքսը: Ըստ էության, հենց նա դարձավ մի ամբողջ տասնամյակի ֆլեփերների ոճի հիմադիրը կարճ մազեր, առանց ընդգծված գոտկատեղի հագուստ, զանգակ գլխարկ և մուգ շրթներկ: Հաջորդ սերնդի աստղերը՝ Մառլեն Դիտրիխը, Մերիլին Մոնրոն, Ինգրիդ Բերգմանը, և ուրիշներն ավելի խորացրեցին այս երևույթը։ Թեպետ, պետք է նշել, որ հանդիսատեսուհիները տարբեր կերպով էին կրկնում նրանց կերպարը: Հայտնի բրենդներում, անգամ, եթե կար նմանատիպ հագուստ, այն հասանելի չէր հասարակության մեծամասնությանը, այնպես որ կանայք տարբեր հնարքների էին գնում ձևափոխում, կարում, փորձում կրկնել դետալները:

Հատկանշական է, որ այս կանայք անգամ մեր ժամանակում են ոգեշնչում շատերին բլոգերներից մինչև մոդելավորողներ: Հաճախ հայտնի բրենդները կարող են հավաքածուն նվիրել արդեն պատմամշակութային դարձած ֆիլմերին ու այնտեղ նկարահանված դերասանուհիներին: Օրինակ Givenchy բրենդն առ այսօր օգտագործում է «Նախաճաշ Թիֆանիի մոտ» ֆիլմի և Օդրի Հեփբերնի այն կերպարները, որտեղ նա համագործակցել է Յուբեր Դե Ժիվանշիի հետ: Ինչպես տեսնում եք, այստեղ էլ Հեփբերնի և Ժիվանշիի համագործակցությունը մի ֆիլմով չի սահմանափակվել, այլ մի կերպարից անցել է նմանատիպ այլ կերպարի այլ ֆիլմերում և կերպարը դժվար է տարանջատել դերասանուհու իրական պահարանից, որովհետև անձնական կյանքում էլ, Հեփբերնը շարունակում էր Ժիվանշիի կերտած հագուստը կրել, իսկ կանայք շարունակում էին ոգեշնչվել ոչ այնքան ֆիլմից, այլ դերասանուհուց:

Շրջադարձային եղան 1960-ականների երկրորդ կեսն ու 1970-ականները, երբ առաջին պլան դուրս եկան վեսթերնները, որոնց շնորհիվ տղամարդիկ էլ սկսեցին, կանանց հետ հավասար, ոգեշնչվել ֆիմերի հագուստներով: Թողարկվում էր որևէ ֆիլմ, այն դառնում էր մասսայական, մարդիկ փորձում էին նման հագուստ գտնել, իսկ պահանջարկը ստեղծում էր առաջարկ: Այսպես կարող ենք նկատել ոչ միայն սպագետտի-վեսթերնի ազդեցությունը նորաձևության վրա, այլև 1970-ականներին իտալական մաֆիայի մասին ֆիլմերը, 1980-ականներին «power dressings» կամ 1990-ականների մարտաֆիլմերի ոճը, որն առաջ բերեց ջինսե տաբատ, կաշվե բաճկոն և ավիատոր ակնոցների հայտնի լուքը: Այս ունիվերսալ հագուստը կոնկրետ ժանրի էր վերաբերվում և քիչ կապ ուներ դերասանի հետ: Նույնատիպ հագուստ կարող էր հագնել և’ Ժան Կլոդ Վան Դամը, և’ Մել Գիբսոնը, և՛ Բրյուս Ուիլիսը: Այս տասնամյակում, թերևս առանձնանում է մեկ ֆիլմ, որը խորը ազդեցություն ունեցավ ոչ միայն կինոյի պատմության, այլև նորաձևության վրա: Դա Վաչովսկիների «Մատրիցա» եռապատումն է: Առաջին մասի լույս տեսնելուց շատ չանցած Ալեքսանդր ՄաքՔուինը և Ջոն Գալիանոն ներմուծեցին «Մատրիցայի» գեղագիտությունը բարձր նորաձևություն։ Ֆիլմի ազդեցությունն ակնհայտ էր ոչ միայն հագուստի վրա, այլև աքսեսուարների: Ֆիլմի համար ստեղծված ակնոցներն այնպիսի մեծ թրենդ դարձան, որ Ռիչարդ Ուոլքերն անգամ իր դիզայներներական ակնոցների Blinde բրենդը ստեղծեց: Այս դեպքը դրդեց նաև շատ բրենդների ու ֆիլմարտադրողների տեսնել ամուր կապը ֆիլմերի և նորաձևության միջև:

Ֆիլմարտադրողները սկսեցին փնտրել նորաձևության տներ իրենց հագուստը օգտագործելու համար, իսկ նորաձևության հայտնի բրենդները գտան գովազդի մեծ աղբյուր: Առաջին խոշոր փորձը «5-րդ էլեմենտ» ֆիլմն էր: Երկու ֆրանսիացիներ Լյուկ Բեսսոնի և Ժան Պոլ Գոտիեյի համագործակցության արդյունքը 1997-ին այդքան մեծ ճանաչում և գումար չհավաքեց, բայց երկարաժամկետ կտրվածքով դարձավ բացարձակ կուլտային: 2000-ականներից սկսվեց իրական թիրախավորված գովազդ: Սա նաև զուգադիպեց նորաձևության հանդեպ կանանց հետաքրքրության նոր ալիքի հետ, ինչպես նաև սկսեց ձևավորվել մասսմարկետը: «Սատանան կրում է Պրադա», «Սեքսը մեծ քաղաքում» , «Առևտրամոլի խոստովանությունները», «Օրենքով շիկահերը» և այլ նման ֆիլմերում գլխավոր դերում ոչ միայն հերոսներն էին, այլև նորաձևությունը:

Իսկ ժամանակը յուրահատուկ հատկություն ունի, այն կարող է լուսավորել և նույնիսկ առաջ բերել նաև այնպիսի ֆիլմեր, կերպարներ ու լուքեր, որոնք ժամանակին միգուցե այդքան չեն ոգեշնչել մարդկանց: Ֆիլմերի և նորաձևության մեջ կապը չի սահմանափակվում ոչ մի տարեթվով: Նման վառ ապացույց է Dior-ի 2025 թվականի հավաքածուն, երբ Մարիա Գրացիա Կյուրին ոգեշնչվել էր 1963 թ. Ֆեդերիկո Ֆելինիի «8 1/2» ֆիլմով իր հավաքածուն ստեղծելիս, իսկ Dolce & Gabbana 1970-ականների իտալական մաֆիայի մասին ֆիլմերից: Այս և նման հավաքածուները մեծ տարածում գտան, դարձան թրենդային և ապացուցեցին, որ ֆիլմ-նորաձևություն երկխոսությունը ոչ միայն անդադար շարունակվում է, այլև նորանոր ձևեր է ստանում: